Wiśnia Turgieniewska

Wiśnia Turgieniewska – charakterystyka odmiany

Wiśnia Turgieniewska to rosyjska odmiana, wyhodowana z siewki wiśni Żukowskaja z wolnego zapylenia. Jest to odmiana bardzo plenna, dająca obfite plony porównywalne z Łutówką, ale jej owoce są wyraźnie mniej kwaśne i smaczniejsze. Dzięki wysokiej mrozoodporności oraz małej podatności na choroby, wiśnia Turgieniewska świetnie sprawdza się w przydomowych ogrodach oraz w nasadzeniach amatorskich.

Odmiana jest ceniona za dobrą odporność na moniliozę, choroby kory i drewna oraz drobną plamistość liści drzew pestkowych, co ogranicza konieczność intensywnej ochrony chemicznej.

Drzewo

Drzewo wiśni Turgieniewskiej rośnie średnio silnie i tworzy koronę średniej gęstości z wyraźnie wyodrębnionym przewodnikiem. Pędy są mocne, z dużą ilością krótkopędów, na których pojawiają się kwiaty i owoce.

Kwitnienie przypada na połowę maja, a kwiaty wiśni zebrane są w kwiatostany czterech białych kwiatów. W niektóre lata późnowiosenne przymrozki mogą uszkadzać wrażliwe pąki kwiatowe, dlatego warto sadzić drzewko w miejscu osłoniętym od silnych wiatrów.

Odmiana wchodzi w okres owocowania zazwyczaj w 3–4 roku po posadzeniu i plonuje bardzo regularnie.

Owoce

Owoce wiśni Turgieniewskiej są średniej wielkości lub duże, osiągają masę około 6–7 g. Mają ciemnoczerwonej skórce z delikatnym brązowym odcieniem, a miąższ jest ciemnoczerwony, soczysty i słodko-kwaskowy.

Ich smak jest przyjemny, z lekkim aromatem i długim posmakiem, dzięki czemu owoce nadają się zarówno do bezpośredniego spożycia, jak i na przetwory. Miąższ łatwo oddziela się od pestki, a sok intensywnie barwi, co jest szczególnie cenione przy produkcji soków, dżemów i kompotów.

Zbiór i dojrzewanie

Owoce dojrzewają w pierwszej dekadzie lipca, około 7–14 dni przed Łutówką. Wiśnie dojrzewają niemal równocześnie, co ułatwia zbiór. Dojrzałość zbiorcza przypada na początek lipca, a owoce można zbierać w krótkim, wyrównanym terminie.

Odporność

Wiśnia Turgieniewska wyróżnia się wysoką odpornością na choroby grzybowe, w tym na drobną plamistość oraz raka bakteryjnego. Jest również odmianą mrozoodporną, dobrze znoszącą zimę w polskich warunkach.

Zapylacze

Wiśnia Turgieniewska jest odmianą samopłodną, dlatego do owocowania nie potrzebuje zapylaczy. Może być sadzona pojedynczo w ogrodzie, a mimo to daje obfite plony.

Sadzenie

Odmiana najlepiej rośnie w glebie żyznej, próchnicznej i umiarkowanie wilgotnej. W słabszym podłożu owoce mogą być drobniejsze i gorszej jakości. Drzewko należy sadzić w miejscu słonecznym, osłoniętym od silnych wiatrów.

Podczas sadzenia dołek powinien być dopasowany do systemu korzeniowego, aby korzenie nie były zawinięte. Punkt szczepienia powinien wystawać kilka centymetrów nad ziemię. Po posadzeniu drzewko trzeba obficie podlać, a wokół pnia wykonać misę zatrzymującą wodę.

Najlepszy termin sadzenia to jesień lub wczesna wiosna.

Najczęściej zadawane pytania – Wiśnia Turgieniewska

Czy wiśnia Turgieniewska nadaje się do uprawy w całej Polsce?
Tak, odmiana ma wysoką mrozoodporność i dobrze rośnie w większości regionów, szczególnie na stanowiskach słonecznych.

Kiedy pojawiają się pierwsze owoce?
Drzewko wchodzi w okres owocowania w 3–4 roku po posadzeniu.

Czy potrzebuje zapylacza?
Nie, jest to odmiana samopłodna, więc owocuje również bez innych odmian w pobliżu.

Kiedy dojrzewają owoce?
Owoce dojrzewają na początku lipca i dojrzewają niemal równocześnie, co ułatwia zbiór.

Jakie są największe zalety tej odmiany?
Wiśnia Turgieniewska daje obfite plony, ma mniej kwaśne owoce niż Łutówka oraz wykazuje małą podatność na drobną plamistość liści drzew pestkowych i choroby kory.