Śliwa Królowa Wiktoria

Śliwa Królowa Wiktoria – charakterystyka odmiany

Śliwa Królowa Wiktoria jest starą, powszechnie uprawianą odmianą pochodzącą z Anglii (odkryta w 1840 roku). Królowa Wiktoria ceniona jest za plenność oraz atrakcyjny wygląd owoców. Odmiana polecana jest szczególnie do przydomowych ogrodów i na działki, choć bywa również spotykana w sadach towarowych.

Drzewo

Drzewo śliwy Królowa Wiktoria rośnie średnio silnie, a po wejściu w okres owocowania jego wzrost wyraźnie słabnie. Tworzy raczej luźną, kulistą koronę z rozłożystymi konarami. Pędy są wiotkie i często przewieszają się pod ciężarem owoców.

Odmiana bardzo wcześnie wchodzi w okres owocowania – zdarza się, że już w drugim roku po posadzeniu drzewko owocowe wydaje pierwsze pyszne owoce. Śliwa Królowa Wiktoria owocuje bardzo obficie, choć często przemiennie (co drugi rok). Aby uzyskać duże i dobrej jakości owoce, warto przerzedzać zawiązki.

Okres kwitnienia przypada dość późno, dlatego kwiaty rzadko przemarzają. Królowa Wiktoria jest także dobrym zapylaczem dla innych odmian śliw.

Owoce

Owoce Królowej Wiktorii są duże, a przy słabszym owocowaniu mogą być bardzo duże – osiągają masę 40–50 g. Mają owalny, lekko spłaszczony kształt, przypominający węgierki.

Skórka jest różowoczerwona lub różowofioletowa, pokryta delikatnym fioletowym nalotem. Miąższ jasnożółty, średnio ścisły, soczysty i słodki, w sprzyjających warunkach bardzo smaczny. Miąższ dobrze odchodzi od pestki, choć w bardzo suchych latach może oddzielać się trudniej. Pestka jest duża, z wyraźnymi żebrami.

Owoce Królowej Wiktorii nadają się do spożycia na surowo, ale sprawdzają się również jako surowiec na kompoty oraz inne przetwory. Przy długotrwałych opadach owoce mogą pękać.

Zbiór i przechowywanie

Dojrzałość zbiorcza przypada pod koniec sierpnia lub na początku września. Owoce dojrzewają równomiernie, jednak przy bardzo obfitym plonowaniu mogą wymagać dwukrotnego zbioru.

Śliwki szybko miękną, dlatego nie nadają się do długiego przechowywania ani dalekiego transportu. Najlepiej spożywać je na bieżąco.

Odporność

Drzewo odmiany Królowa Wiktoria jest mało wytrzymałe na duże mrozy, dlatego warto sadzić je w miejscach osłoniętych od zimnych wiatrów. Odmiana wykazuje natomiast dużą odporność na szarkę. W wilgotne lata może być podatna na choroby grzybowe, zwłaszcza moniliozę.

Zapylanie

Królowa Wiktoria jest samopylna – nie wymaga obecności zapylaczy. Śliwa Królowa Wiktoria jest samopylna, a dodatkowo może pełnić funkcję zapylacza dla innych odmian śliw.

Sadzenie

Śliwa Królowa Wiktoria preferuje stanowiska ciepłe, słoneczne i osłonięte od silnych wiatrów. Nie toleruje zastoisk mrozowych ani gleb wiecznie mokrych. Najlepiej rośnie na glebie żyznej, przepuszczalnej i umiarkowanie wilgotnej.

Sadzenie drzewka z gołym korzeniem najlepiej wykonać jesienią lub wczesną wiosną. Dołek powinien być dostosowany do systemu korzeniowego, a punkt szczepienia musi znajdować się nad powierzchnią gleby. Po posadzeniu roślinę należy obficie podlać.

Cięcie

W pierwszym roku po posadzeniu warto wymusić tworzenie pędów bocznych poprzez skrócenie przewodnika na wysokości 70–90 cm. Jeżeli drzewko posiada rozgałęzienia, pędy boczne skraca się o 1/3 długości.

Najlepiej prowadzić koronę w formie wrzecionowej. W kolejnych latach wykonuje się cięcie prześwietlające – usuwa się gałęzie chore, krzyżujące się oraz nadmiernie zagęszczające koronę. Optymalny termin cięcia to wczesna wiosna.

Najczęściej zadawane pytania (FAQ)

Czy śliwa Królowa Wiktoria potrzebuje zapylacza?
Nie. Królowa Wiktoria jest samopylna i nie wymaga sąsiedztwa innych odmian.

Kiedy śliwa Królowa Wiktoria wchodzi w owocowanie?
Bardzo wcześnie – często już w drugim roku po posadzeniu.

Czy owoce nadają się do przechowywania?
Nie są polecane do długiego przechowywania, ponieważ szybko miękną. Najlepiej spożywać je świeże.

Czy odmiana jest odporna na mróz?
Drzewo jest wrażliwe na duże mrozy, dlatego najlepiej sadzić je w cieplejszych rejonach i miejscach osłoniętych od wiatru.

Do czego najlepiej wykorzystać owoce Królowej Wiktorii?
To typowa odmiana deserowa – doskonała do jedzenia na surowo, a także na kompoty i domowe przetwory.